Een documentaire over de emotionele belevingswereld van zorgmedewerkers ten tijde van de coronacrisis.


klinisch orthopedagoog / psychotherapeut

Ik zorg zó graag, maar ik wil heden ten dage meer kunnen zorgen voor mezelf.
Tanken bij mijn vrienden en familie door te knuffelen, zot te doen.. gewoon samen verbonden te zijn, écht verbonden, fysiek en mentaal.

Arts assistent spoedeisende hulp

Ik vind het lastig om in deze tijden tot rust te komen, te kunnen ventileren en tegelijkertijd als een soort held bestempeld te worden. Daarnaast maakt de druk om graag in opleiding te komen, naast de corona druk jezelf dubbel onrustig.

Verpleegkundige

Ik word vaak bang en boos van al het nieuws. Bang voor de periode waarin we zitten. Bang voor de eenzaamheid die ik zie bij mijn kinderen en de patiënten waarvoor ik zorg. Boos omdat ik het wel van de daken wil schreeuwen dat het virus genadeloos om zich heen grijpt. Boos omdat mensen de regels aan hun laars lappen en hun eigen waarheid hanteren. Bang en boos omdat ik vaak het gevoel heb dat we moeten vechten tegen de bierkaai. Bang omdat we moe zijn als zorgverleners en niet weten hoe lang we dit nog vol kunnen houden….

ic verpleegkundige leidinggevende

Zorg over hoe het met de medewerkers gaat nu en straks. Angst voor periode die nog gaat komen en de keuzes die (nog) gemaakt moeten worden. Hoe blijven we op de been en met elkaar in verbinding? Wat als we de zorg niet meer kunnen geven waar we voor willen staan?
Ook onrustig in de ‘vrije’ momenten, ook dan bezig met werk, werknemers en patiënten.
En hoe houd ik me staande samen op het werk, maar ook in de maatschappij?

Medisch Psycholoog

In onze gesprekken na het bekijken van haar documentaire spraken Juul en ik over de verwarring tussen genezen en zorg verlenen. Want het lijkt wel of men zorg zegt maar genezing verwacht. Dit legt een enorme druk op al het personeel dat werkzaam is in zorginstellingen. Immers als je dient te genezen dan faal je als er teveel mensen niet beter worden of komen te overlijden. Als je goede zorg dient te leveren dan kan dat bij iedere ziekte en in alle fasen van de ziekte.

Arbo arts

Ik merk veel angst bij collega’s die mij bellen. Sommige liggen nachtenlang wakker. Ze vragen zich af: waar ligt de grens voor mij? kan ik hierin functioneren gewoon helder of spelen er andere mentale dingen mee? soms kom je dan op het punt dat je besluit om het niet meer te doen en dat vind ik heel begrijpelijk.

PSYCHIATER

Blij dat deze docu gemaakt is en zo mooi verteld waar we allemaal doorheen gaan als dokters. Altijd al, maar nu door deze crisis zo verscherpt . Ik maak me zorgen om de houding van veel mensen op dit moment. In Maart werd alles veel serieuzer genomen, maar juist nu dreigt daardoor ook een groter probleem. Deze docu helpt om het dichtbij te halen. DANK!

VERPLEEGKUNDIGE

Ik kan moeilijk praten met de mensen in mijn privé situatie over de impact die het Corona virus heeft op mijn werk en uiteindelijk op mij als persoon buiten het werk om. De werkdruk ligt hoog, patiënten hebben veel zorg nodig.. de Mensen hebben bijna geen idee wat er in de zorg gebeurt..

VERPLEEGKUNDIG SPECIALIST

De uitbraak in de 2e golf op de verpleeghuisafdeling waar ik behandelaar ben gaf veel stress: moet ik behandelaar blijven? kan ik dit wel? Doe ik genoeg aan zorg en behandeling? Ik lag wakker met de gedachten aan patiënten en de repeterende zin: ik ben hier niet voor opgeleid, hoe moet ik dit doen? Gelukkig kon ik dat met collega’s bespreken en hebben we de zorg en behandeling samen gedaan met steeds meer vertrouwen: wij kunnen dit!

Infectioloog

Ik merk om mij heen dat mensen helemaal niet meer bang zijn voor corona. Mijn vriendin is zwanger en heeft ook nog eens asthma. Waardoor ze een flink verhoogt risico heeft, waarvan ik mij als infectieloog natuurlijk erg bewust van ben. Als zij boodschappen doet lopen er zoveel mensen dichtbij haar, ze houden geen afstand en dragen geen mondkapje. Ik wil geen preacher zijn maar ik ben dit wel een beetje zat soms. Ik vind het supergoed dat deze documentaire nu uitkomt en ik hoop dat dit mensen opnieuw herinnert aan dat corona OOK NU met 6000 infecties en 400 doden per week, speelt.

Arts-assistent op longafdeling

Ik kan zelf opzich wel bij mijn vriend terecht als ik weer wat heb mee gemaakt op werk. Hij is heel lief maar hij snapt het natuurlijk niet helemaal. Met collega’s zou dit toch anders zijn. Dan kun je meteen advies vragen van, hoe had jij dit dan gedaan? Ik hoor van vrienden dat er bij hun ziekenhuis wel enkele gesprekken met een psycholoog zijn geweest en heb dit bij mijn eigen ziekenhuis ook aangekaart. Ik heb deze documentaire ook naar mijn werk gestuurd.

Patholoog

Dat ik de zorg uitgegooid ben, zodat men met minder verder kon en meer verdienen, nadat ik jarenlang als goedkope slaaf in opleiding that’s gewerkt voor zogenaamd gerenommeerde centra. Er was zogenaamd geen plek. En er was nooit iets goed genoe

Huisarts

We zijn er nog lang niet….

ICT specialist (gepensioneerd)


ik hoop dat die demonstranten met potten en pannen ook de moeite nemen om deze docu te bekijken

begeleider gehandicaptenzorg


Of mijn cliënten ooit weer de oude worden. Niet lichamelijk, maar geestelijk.

ic verpleegkundige


Ik ga er van binnen langzaam kapot aan als ik merk hoeveel mensen zich niet meer aan de regels houden. De inwoners van Nederland lijken niet te beseffen wat er achter de schermen op de intensive care’s gaande is. Er overlijden nog steeds veel te veel mensen. We zitten midden in de tweede golf, maar niemand lijkt het meer wat te schelen. Het doet echt pijn van binnen en ik kan het wel uitschreeuwen van woede en teleurgesteldheid in onze samenleving..

verpleegkundige


Dat ik er klaar mee ben, kom op met die vaccinatie ik wil weer met rust in mijn hoofd kunnen werken.

woonbegeleidster gehandicaptenzorg


Ik vind het zo lastig, we willen onze bewoners beschermen voor corona maar verliezen hun hierdoor uit het oog. We moeten afstand houden, geen knuffel meer mogen geven bij verdriet maar er is zoveel verdriet nu. Ik mis mijn werk zoals het was. Ik vind het zwaar om niet meer de hulp te geven die zo nodig en belangrijk is. Ik voel me hierom schuldig, hoop dat het snel voorbij is.

ex schoonmaker ic/mc


Zuur als je dan 5/6 dagen achter elkaar van 7.00 tot 15.00 of van 15.00 tot 23.00 in het plastic patiëntenkamers moet schoonmaken en/desinfecteren en je dan ”s avonds in de supermarkt met een lege maag ook nog eens lege schappen aantreft.
Boos ben ik op de media die jongeren te veel in een slecht daglicht stellen. Niet iedereen lapt de regels aan zijn laars…
Frustrerend om te zien dat mensen (van álle leeftijden, dus óók ouderen) zich slecht aan de maatregelen hebben gehouden. Vervelend dat dat nog steeds gebeurd.
Triest,

arts-onderzoeker

De documentaire heb ik van begin tot einde met kippenvel gekeken. Tijdens de eerste golf was ik gevraagd om bij te springen op de COVID afdeling, iets waar ik natuurlijk volmondig “ja” op heb gezegd en wat ik ook nu weer zou doen. Na die eerste golf moest ik weer aan de slag met mijn onderzoek, maar collega’s in de kliniek staan er nog steeds en velen hebben sinds die eerste golf onvoldoende fysieke en emotionele rust gehad… Ik houd mijn hart vast voor hen nu we in een tweede golf zitten.

bronnen en contact onderzoeker van covid

Ik was altijd trots dat ik in Nederland woonde. Maar dat ben ik niet meer.
Ben geschrokken van het egoïsme dat veel Nederlanders lieten zien.

verzorgende ig

Ik ben zo moe…

ic Arts

Erg benieuwd naar deze docu, want een mooi en belangrijk initiatief. Na het zien van de docu frustreert het me dat zelfs deze docu, die zoveel aandacht heeft voor de weergave, beelden laat zien die totaal onjuist zijn. In covid-uitrusting kun je niet een telefoon bedienen met 1 handschoen uit. Je kan niet je mondkapje onder je mond hangen en een bekertje drinken aannemen. Je zit niet in een kringetje met je mondkapje alleen op je mond en niet op je neus. In deze fraaie poging om begrepen te worden benadrukt dit voor mij toch weer onbegrip.

stagiaire verpleegkundige

Ik ben vaak bang, dat ik nog niet genoeg kan betekenen voor mijn collega’s en patiënten omdat ik pas stagiaire ben.

psychiatrische verpleegkundige

De eerste golf viel nog mee op de acute opname. Maar na de eerste golf, zoveel mensen die ineens werden opgenomen. Veel suïcide dit jaar, binnen de kliniek maar ook mensen die op verlof gingen en het thuis deden. En vooral, veel jonge mensen

verpleegkundige in de ouderenzorg

In de eerste golf gingen er op de afdeling een aantal mensen dood. Het was binnen 24 uur gedaan. Dit was heel heftig en het maakte je heel angstig. Ik merkte aan mezelf dat ik heel voorzichtig werd en angstig. Ik durfde niet meer naar openbare plekken .
Uiteindelijk werd die angst minder, maar ik kijk nog steeds veel om me heen om in de gaten te houden dat mensen wegblijven. Ik voel me in mijn privé omgeving de zeikerd die hamert op de regels, terwijl mijn omgeving vrolijk zijn gang gaat. Ze snappen niet waarom je bang of voorzichtig bent. Ze zeggen dan corona is maar een griepje .. terwijl jij beter weet. Dat is echt frustrerend en beangstigend!
Nu is het rustig op mijn nieuwe werk. De tweede golf is net geweest daar .. ergens ben je blij dat je het gemist hebt, maar je wacht op het moment dat het weer begint. Het houdt je continu bezig maar je praat er niet over, want niemand snapt je . Zelf met collega’s praat je niet…

doktersassistente

Ik was in opleiding tot toen de eerste golf kwam. School ging dicht en ik besloot 5 dagen in de week te gaan werken ipv 3, want hulp was hard nodig. Maandenlang heb ik extra gewerkt en meer dan mensen in vaste dienst. Ik haalde mijn “Corona” diploma net na de zomer. Het begin van de tweede golf heb ik ook nog geholpen, maar ik wilde door met een nieuwe opleiding en ben daarom gestopt met werken. Het nieuws van een zorgbonus maakte mij blij. Al die uren die ik had ingezet zouden beloond worden. Als stagiaire doktersassistente krijg je vaak niet eens betaald tijdens stage. En helaas was de bonus niet meer geldig voor mij. Geld is niet waarvoor ik het allemaal deed, maar mensen die minder of niet hebben gewerkt ontvangen de bonus wel en dat vind ik een klap in mijn gezicht.

verpleegkundige

Wanneer kunnen we weer terug naar het “normale”, verlang naar die tijd.

verzorgende ig in de wijkverpleging

Ik ben vooral bang om mijn cliënten te besmetten, constant op mijn hoede, wat weer spanningen geeft en veel mensen om me heen vinden het overdreven dat ik me aan de regels wil houden.



ASIOS Psychiatrie

Hoe mensen zienderogen steeds meer te kampen hebben met mentale klachten en je samen met de persoon tegen over je moet concluderen dat de wereld ook daadwerkelijk niet meer de kansen biedt die iemand nodig heeft om verder te komen. Jij mag dan niet de moed verliezen, maar zie dat maar eens te doen als je je eigen leven ook steeds kleiner ziet worden.

verpleegkundige

Ik ben verpleegkundige in OLVG west. Tijdens de 1e golf op de corona afdeling gewerkt. Het was zwaar en heftig. Maar ik heb ook heel veel nieuwe collega’s gemaakt. Je kreeg met dingen te maken die je nog nog nóóit gezien of meegemaakt had en moest direct handelen. Je doet wat je denkt dat het beste is. Sommige momenten waren enorm zwaar, vooral als je de angst in de ogen van je patiënten zag. Iets waar je niks aan kon doen alleen even bij ze blijven en even hun hand vast houden. In het begin heb ik niet door gehad hoeveel het mij mentaal deed je ging door. Tot ik de documentaire Veerkracht erover op Videoland ging kijken toen pas kwam het binnen.

verzorgende ig op een pg afdeling

Hoe kunnen wij onze bewoners beschermen zonder de families teveel contact te ontnemen? Wat is menselijk? Hoe kunnen wij onszelf beschermen? Onze gezinnen beschermen? Hoe moeten wij onze bewoners in isolatie houden op hun kamer? Mensen die niks begrijpen van de situatie? Hoe leggen wij hen uit wat er aan de hand is? Hoe houden wij ze rustig met te weinig personeel? Hoe kunnen we zorgen dat ze niet heel eenzaam en bang worden? Hoe kunnen wij fatsoenlijke pallkatieve terminale zorg leveren als wij overwerk niet doorbetaald krijgen? … het is een constant relaas. Tot op heden zijn wij veilig maar het komt steeds dichterbij. Een nachtmerrie.

arts-assistent ouderengeneeskunde

Veiligheid van mijn patienten en mijn eigen familie.

arts-assistent interne

Ik ben bang dat het nooit meer ophoudt. Dat dit het nieuwe normaal is. Er zal vast een rustigere tijd komen, maar het voelt alsof er geen end aan komt. Na een dienstblok heb ik het idee mentaal en fysiek gerend te hebben. En dat zoveel mensen overlijden.

verpleegkundig specialist acute zorg/interne geneeskunde

Onmacht, de eindeloze stroom patienten en het onbegrip/ ontkenning van het dodelijke virus buiten de muren van het ziekenhuis.

begeleider op een woonvorm voor gehandicapten

Ik ben bang dat we binnenkort teveel medewerkers hebben die uitvallen. Nu werk ik al zo veel en ben ik moe.. Ik weet niet hoelang ik dit nog zo kan doen. Mensen hebben zorg nodig maar tot welke grens? Dit gevoel doet me zoveel pijn en maakt me verdrietig. In de avond kan ik de slaap er niet van vatten, mn gedachten blijven spinnen. Als ik het al niet red, hoe moet het dan met mn collegas?

recovery verpleegkundige

Ik ben vooral boos over hoe de ‘Wappies’ zicht voordoen, van t woord schapen gaan mijn haren overeind staan. Social media sla ik veelal over… Ik werk buiten mijn eigen werk op de recovery, die momenteel weer verder afgeschaald is ook op de IC.
Zie en hoor genoeg. En kan t niet begrijpen dat men er zo achteloos mee omgaat..

verpleegkundige

Ik ben er zo ontzettend klaar mee. Ik ben moe. En wil weer terug naar het “oude” normaal.

verpleegkundige

Frustraties over alle maatregelen die genomen worden en waar duidelijk niet aan gehouden wordt, manier waarop gecommuniceerd wordt over zorgmedewerkers. De hoge werkdruk en groot ziekteverzuim wat de normale zorg al extra zwaar maakt. Omgang met familieleden die de ernst niet inzien van de situatie. Te weinig met vaste collega’s werken die je door en door kennen en je mentaal kunnen ondersteunen. Alle tijd steken in cliëntenzorg (verpleeghuis met beademingscliënten en canules door spierziektes en NAH)

verpleegkundige

Angst.

vepleegkundig meldkamer centralist

Wij hebben een drukke rol achter de schermen, de logistiek en aanname van o.a. 112 lijnen. Mensen weten weinig van onze baan en niks van de druk die ik voel wanneer de ambulances de patiënten niet direct kwijt kunnen op de SEH in de regio of er steeds vaker überhaupt in de eigen regio geen plek is. Door Corona duurt het daarnaast langer voor ze weer beschikbaar zijn ivm reinigen van de ambulance. We hebben daardoor vaker geen of weinig spoed ambulances beschikbaar. Ik hoop dan op dat moment heel hard dat er geen serieuze spoedmelding komt. En daarnaast maak ik me ook meer zorgen om mijn collega’s op de ambu, zij zijn toch kwetsbaar in deze periode.

verpleegkundige

En nu blijk ik ineens zelf besmet te zijn. Wat ik het hele jaar al probeer te voorkomen en waar ik ik iedereen dag in dag uit heb gestimuleerd om je aan regels te houden is gewoon mislukt bij mezelf. Net nu we elkaar als collega’s zo hard nodig hebben om opnieuw deze crisis te doorstaan mag en kan ik niet meer bijdragen. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb gefaald voor nu..

SEH arts

Het gaat hier niet over corona voor mij, maar over de manier dat we als mens met elkaar om gaan, zowel in de zorg als in de maatschappij. Ik heb het voorbije jaar veel leren loslaten. Dat heeft me een ander mens gemaakt en daar ben ik blij om. Ik leef veel meer in het nu en geniet van de momenten zelf. Heel wat collega’s begrijpen dit niet en reageren hier negatief op. Het doet me de vraag stellen of ik wil blijven werken in een instelling waar mensen zo met elkaar om gaan. We missen veel kansen om voor elkaar en de patient empathie te tonen. Mensen sterven vaak eenzaam en met weinig begrip omdat iedereen zich beschermd door ‘hard’ en ‘flink’ te zijn. Wat spijtig dat we zoveel kansen missen. Dr Bart

co assistent

Ik kijk op de monitoren hoe het gaat met corona patiënten, ik zie ook mensen overlijden, langzaam. Dit doet pijn. Ik zou het liefst mijn leeftijdsgenoten die corona regels overtreden dit als taakstraf laten doen.

begeleider gehandicaptenzorg/psychiatrie

Vorige maand is er corona uitgebroken op de afdeling.. Gelukkig zijn er geen cliënten overleden of ernstig ziek geweest. Je werkt met mensen, je houdt van mensen en het is zo pijnlijk als je alleen een kort praatje kan maken, tempen en weer door moet. Steeds minder personeel, meer en harder werken.. We zijn er doorheen gekomen

fysiotherapeute

Ik zie hoe langzaam het revalidatie traject van ex Covid patiënten verloopt terwijl aan de andere kant mensen het niet zo nauw nemen met de Corona maatregelen

wijkverpleegkundige

Hoe hou ik mijn team op de been, kan ik kwalitatief goede zorg bieden aan niet-Coronaclienten en Coronaclienten…..

verpleegkundige

Hoe lang nog?! Hoe lang houd ik dit nog vol? De combinatie met kleine kinderen thuis, mijn partner en ik allebei een vitaal beroep, huishouden dat door moet en het dubbele werken dan mijn uren-contract.
Hoe lang nog… En ik ben lang niet de enige die op t tandvlees loopt. Ik ben één van de velen. Dat maakt het beangstigend. We kunnen en mogen nu niet uitvallen. We moeten door. Maar hoe lang nog?!

verpleegkundige in de thuiszorg

De zorg om mijn kwetsbare cliënten waar ik al jaren werk dat zij onbesmet blijven. Met de meeste cliënten heb ik intussen een band opgebouwd. De zorg dat collega’s zich aan de maatregelen houden. De zorg dat mijn cliënten het vol houden in hun eenzaamheid en isolement. Nu ik het schrijf realiseer ik mij dit des te meer dat deze zorgen spelen! Daarom bedankt voor de film om hier bij stil te staan en mijn zorgen te kunnen delen. Vriendelijke groet, Paula Zorg aan huis

zieken verzorgende

Ik ben wel emotioneler dan voor corona. Maak mij zorgen over de gezondheid van 89 jarige moeder Niet dat ze ziek is maar natuurlijk wel in de risico groep. Maak mij boos over de virus ontkenners. Krijg nu het vaccin en dat vind ik ook nog best wel een beetje eng. En ben best bang hoe het verder gaat nu met de Britse variant. En ongerust over de bewoners op mijn werk We hebben al corona gehad in het woonzorgcentrum waar ik werk Flink aantal bewoners overleden

Hbo v student

Waarin kom ik straks terecht en ben ik wel genoeg ontwikkeld zonder al die praktijk uren die ik nu moet missen door de maatregelen. Alles online… wij zijn de toekomst voor de zorg maar het voelt niet zo.

verpleegkundige

En nu blijk ik ineens zelf besmet te zijn. Wat ik het hele jaar al probeer te voorkomen en waar ik ik iedereen dag in dag uit heb gestimuleerd om je aan regels te houden is gewoon mislukt bij mezelf. Net nu we elkaar als collega’s zo hard nodig hebben om opnieuw deze crisis te doorstaan mag en kan ik niet meer bijdragen. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb gefaald voor nu..

BEGELEIDER GEHANDICAPTENZORG

Voor onze kinderen proberen we de dagelijkse gang van zaken zo normaal mogelijk te houden. We kunnen nauwelijks uitleggen waarom sommige kinderen hun ouders ineens minder vaak kunnen zien, of zelfs even helemaal niet thuis kunnen ‘logeren’ wanneer ze bij ons wonen. Ouders hebben angst, terecht verdriet om een bezoekersbeleid en heel veel vragen. Sinds vorige week is de eerste corona besmetting een feit binnen onze instelling. Het voelt ver weg, omdat er maar beperkt personeel bij die jongen komt en hij op zijn kamer in isolatie zit. Maar ook zo dichtbij. De momenten dat een moeder aan de balie in huilen uitbarst omdat ze haar dochter even niet kan zien uit voorzorg, vind ik verschrikkelijk. Je wilt zeggen; Natúúrlijk! Kom! Neem je dochter mee! Maar met een heel kwetsbaar kind kom je gezamenlijk tot de conclusie dat je voorzichtig moet zijn. Maar dat persoonlijk contact is bij ons juist zó belangrijk dat je het doel soms uit ogen wil verliezen en wil zeggen; Neem haar mee! Geef haar een knuffel. Iets wat super menselijk is en waar ook gewoon over gepraat moet worden.


Werk jij in de zorg? Deel ook wat er in jouw hoofd omgaat.

Share This